قلمم گم شده است...تکیه بر آن پنجره شیشه ای بی سر و پا کرده ام....
مدتی بود که چشم بر جهان بسته بودم ...
چه شاد و آرام در بستر زندگی خفته بودم
حال که مجبور به دیدن دنیا از بیرون کلبه ام شده ام ...ناگزیر از دیدن آن هستم ...

باز هم بر روی کلماتم خط می کشم و واژگان جدیدی را می گزینم...
آنقدر این کار را انجام می دهم که در آخر خسته در گوشه ای می افتم...
خسته سر بر رختم می گذارم و با خود خلوت می کنم به امید فردایی دگر و شبی دگر و قلمی با جوهری تازه برای خط کشیدن جملاتم...