امروز نمی دونم چی شده ولی بد جور دلم برای استاد بنان و شنیدن صداش تنگ شده بود...
واقعا که استاد بودن یعنی یه چیز دیگه

این جور موسیقی هستش که ابدی میشه و تاریخ انقضا نداره

سمفونی و شعر مکمل هم و عنصر اصلی صدای دلنشین بنان هستش...

به خصوص شعری که میگه :

هر کلمه اش یه دنیاست.....


چه شب ها چه شب ها که از هجرت نخفتم
بدل چون- لاله داغت را نهفتم
نگفتم-غمت را مردم و با کس نگفتم
نیامد نیامد سرانجامم نیامد
نگارا خدارا بجـز خون جگر
چون لاله در جامم نیامد
گــرفتار بــلا گشتـم ، بـه عشـقت مبـتلا گشــتم
بـبـین مهــر و وفا را، خـــــــریدارم بــــــلا را
به کف حسنی که زود آید، چو گل دیری نمی پاید
چـــرا نــــازی به حُسنی، کــــه می جوید فنا را
مــــران از درگـــه خود، گــــــــدای آشنــا را
منّــــور کن زحسنـــت،شبــــی بـــزم صــفا را



روحش شاد و یادش گرامی....