...در هیاهوی این گردباد ویرانگر ،همچون برگی پاییزی خود را به دستان او وانهاده ام

نمی دانم چرا و از چه می ترسم؟

لحظه ای که از شاخه جدا شدم می دانستم که دیگر رخ زرد کرده ام و چهره ناتوان....
حال این طوفان سرنوشت است که هر دم ، به دمی آشفته می شود...

آخر می دانم که تار و پود هستی ام بر باد می رود...
جز قامت پوسیده ام....
جز حالت خشکیده ام....
چیزی باقی نخواهد ماند...

آه...

ای کاش آن باغبان مهربان...
آن دوست و یار دیرینه...
آتشی بر جان من بیافکند...

مرا بال و پر بگشاید.....