امروز نمی دونم چی شده ولی بد جور دلم برای استاد بنان و شنیدن صداش تنگ شده بود...
واقعا که استاد بودن یعنی یه چیز دیگه

این جور موسیقی هستش که ابدی میشه و تاریخ انقضا نداره

سمفونی و شعر مکمل هم و عنصر اصلی صدای دلنشین بنان هستش...

به خصوص شعری که میگه :

هر کلمه اش یه دنیاست.....


چه شب ها چه شب ها که از هجرت نخفتم
بدل چون- لاله داغت را نهفتم
نگفتم-غمت را مردم و با کس نگفتم
نیامد نیامد سرانجامم نیامد
نگارا خدارا بجـز خون جگر
چون لاله در جامم نیامد
گــرفتار بــلا گشتـم ، بـه عشـقت مبـتلا گشــتم
بـبـین مهــر و وفا را، خـــــــریدارم بــــــلا را
به کف حسنی که زود آید، چو گل دیری نمی پاید
چـــرا نــــازی به حُسنی، کــــه می جوید فنا را
مــــران از درگـــه خود، گــــــــدای آشنــا را
منّــــور کن زحسنـــت،شبــــی بـــزم صــفا را



روحش شاد و یادش گرامی....

...در هیاهوی این گردباد ویرانگر ،همچون برگی پاییزی خود را به دستان او وانهاده ام

نمی دانم چرا و از چه می ترسم؟

لحظه ای که از شاخه جدا شدم می دانستم که دیگر رخ زرد کرده ام و چهره ناتوان....
حال این طوفان سرنوشت است که هر دم ، به دمی آشفته می شود...

آخر می دانم که تار و پود هستی ام بر باد می رود...
جز قامت پوسیده ام....
جز حالت خشکیده ام....
چیزی باقی نخواهد ماند...

آه...

ای کاش آن باغبان مهربان...
آن دوست و یار دیرینه...
آتشی بر جان من بیافکند...

مرا بال و پر بگشاید.....

photo: Navid Jadidoleslam

مست آمدم ای پیر که مستانه بمیرم. مستانه در این گوشه میخانه بمیرم.
درویشم و بگذار قلندر منشانه. کاکل همه افشان به سر شانه بمیرم