من مست و او هشیار ، می در قدحم می ریزد 
بر من نگاه طعنه آلودی می اندازد ، من نیز به او می نگرم
 من از نگاهش می خوانم که با من است اما با من نیست ....
می خواهم تنها باشم
بر آن جام می نگهی بیاندازم
 و چشمان اشک آلودم را ببینم
  می خواهم حقیقت را ببینم
 نه آن چیزی را که او با نگاهش به من می گوید
  روزی می آید که من می مانم تنها در گوشه ای و با جام عشق گفتگو می کنم
 و آن لحظه خود را در خواب می بینم که دیگر بیدار نخواهم شد...

قلمم گم شده است...تکیه بر آن پنجره شیشه ای بی سر و پا کرده ام....
مدتی بود که چشم بر جهان بسته بودم ...
چه شاد و آرام در بستر زندگی خفته بودم
حال که مجبور به دیدن دنیا از بیرون کلبه ام شده ام ...ناگزیر از دیدن آن هستم ...

باز هم بر روی کلماتم خط می کشم و واژگان جدیدی را می گزینم...
آنقدر این کار را انجام می دهم که در آخر خسته در گوشه ای می افتم...
خسته سر بر رختم می گذارم و با خود خلوت می کنم به امید فردایی دگر و شبی دگر و قلمی با جوهری تازه برای خط کشیدن جملاتم...

امروز نمی دونم چی شده ولی بد جور دلم برای استاد بنان و شنیدن صداش تنگ شده بود...
واقعا که استاد بودن یعنی یه چیز دیگه

این جور موسیقی هستش که ابدی میشه و تاریخ انقضا نداره

سمفونی و شعر مکمل هم و عنصر اصلی صدای دلنشین بنان هستش...

به خصوص شعری که میگه :

هر کلمه اش یه دنیاست.....


چه شب ها چه شب ها که از هجرت نخفتم
بدل چون- لاله داغت را نهفتم
نگفتم-غمت را مردم و با کس نگفتم
نیامد نیامد سرانجامم نیامد
نگارا خدارا بجـز خون جگر
چون لاله در جامم نیامد
گــرفتار بــلا گشتـم ، بـه عشـقت مبـتلا گشــتم
بـبـین مهــر و وفا را، خـــــــریدارم بــــــلا را
به کف حسنی که زود آید، چو گل دیری نمی پاید
چـــرا نــــازی به حُسنی، کــــه می جوید فنا را
مــــران از درگـــه خود، گــــــــدای آشنــا را
منّــــور کن زحسنـــت،شبــــی بـــزم صــفا را



روحش شاد و یادش گرامی....

...در هیاهوی این گردباد ویرانگر ،همچون برگی پاییزی خود را به دستان او وانهاده ام

نمی دانم چرا و از چه می ترسم؟

لحظه ای که از شاخه جدا شدم می دانستم که دیگر رخ زرد کرده ام و چهره ناتوان....
حال این طوفان سرنوشت است که هر دم ، به دمی آشفته می شود...

آخر می دانم که تار و پود هستی ام بر باد می رود...
جز قامت پوسیده ام....
جز حالت خشکیده ام....
چیزی باقی نخواهد ماند...

آه...

ای کاش آن باغبان مهربان...
آن دوست و یار دیرینه...
آتشی بر جان من بیافکند...

مرا بال و پر بگشاید.....